بررسی وضعیت دریاچه ارومیه (به لحاظ حقوق بین الملل زیست محیطی )تالابها یکی از ارزشمندترین اکوسیستمهای زمین هستند. حفاظت از این اکوسیستمهای غنی، جامعه بین المللی را به سمت تهیه کنوانسیون رامسر در حفاظت از تالابها،در سال 1971 رهنمون ساخت.
این کنوانسیون به عنوان مهمترین و تنها کنوانسیون ناظر بر حفاظت از تالابها،همه دولتهای عضو خود،از جمله ایران را متعهد به استفاده معقول از تالابها مینماید.علی رغم وجود این تعهد، دریاچهارومیه،به عنوان یکی از مهمترین تالابهای ایرانی ثبت شده در کنوانسیون رامسر بنا به دلایل متعدد،از جمله اجرای پروژههای توسعهای-اقتصادی،نظیر احداث بزرگراه شهید کلانتری روی دریاچه و سدهای متعدد مخزنی روی رودخانههای تغذیهکننده آن با مشکل خشکیدن مواجه شده است.به نظر میرسد انجام پروژههای اقتصادی واجد آثار شدید زیستمحیطی در دریاچه ارومیه از مغایر با تعهد به استفاده معقول ازدریاچه و سایر اصول و قواعد عام حقوق بین الملل محیط زیست باشد.
بایستی در راستای بهبود وضعیت دریاچه ارومیه از ظرفیتهای داخلی و بین المللی موجود استفاده شود.



اما :
این دریاچه در گذشته سه منبع تامین آب از بارندگی، رودها و آبهای زیرزمینی داشت، اما هماکنون برداشت زیاد از آبهای زیرزمینی باعث شده تا تعادل بین آب دریاچه و آب های زیرزمینی به هم بخورد و آب از دریاچه به سمت چاهها تغییر جهت دهد. همچنین کاهش بارندگی نیز به کمشدن آب دریاچه کمک کرده است.
ایجاد 23 تا 30 هزار چاه های نیمه عمیق 30 تا 40 متری در اطراف دریاچه ارومیه باعث تغییر یافتن جهت آب دریاچه شد و همین امر موجب شد که آب دریاچه به این چاهها نفوذ کند.
پس از آنکه ساختن سد بر روی رودهای کشور مرسوم شد برای تامین آب و کنترل آن قانونی تصویب کردند براین اساس که اولویت اول شرب مردم، اولویت دوم صنعت و اولویت سوم کشاورزی باشد. متاسفانه در این تقسیمبندی سهمی برای منابع طبیعی مانند تالابها و باتلاقها در نظر گرفته نشد و پس از کمشدن آب نیز این منابع طبیعی به کلی از چرخهی آبی حذف شدهاند.
